Νόμιζα ότι η κόρη μου έκανε ντους μόλις γύριζε από το σχολείο απλώς επειδή της άρεσε να είναι καθαρή… μέχρι τη μέρα που ανακάλυψα κάτι στο σιφόνι που μου πάγωσε το αίμα. Αυτό που έμαθα μετά με στοιχειώνει ακόμη

Νόμιζα ότι η κόρη μου έκανε ντους μόλις γύριζε από το σχολείο απλώς επειδή της άρεσε να είναι καθαρή… μέχρι τη μέρα που ανακάλυψα κάτι στο σιφόνι που μου πάγωσε το αίμα. Αυτό που έμαθα μετά με στοιχειώνει ακόμη. 😱 😲

Η κόρη μου, η Sophie, είναι δέκα χρονών. Εδώ και μήνες ακολουθεί ακριβώς το ίδιο τελετουργικό: μόλις περνά το κατώφλι του σπιτιού, αφήνει την τσάντα της να πέσει στο πάτωμα και τρέχει στο μπάνιο.

Στην αρχή δεν ανησυχούσα. Στα παιδιά αρέσει να είναι καθαρά. Ίσως μετά το διάλειμμα να μην της άρεσε να νιώθει κολλώδης. Όμως με τον καιρό έγινε συστηματικό… σχεδόν μελετημένο. Ούτε σνακ, ούτε τηλεόραση, καμιά φορά ούτε ένα «γεια» — μόνο «Πάω για ντους!», και μετά ο απότομος ήχος της κλειδαριάς.

Ένα βράδυ τη ρώτησα απαλά:
— «Γιατί κάνεις πάντα ντους μόλις γυρίζεις σπίτι;»

Η Sophie μου χαμογέλασε, με ένα χαμόγελο λίγο υπερβολικά προετοιμασμένο, και απάντησε:
— «Μου αρέσει απλώς να είμαι καθαρή.»

Αυτή η απάντηση θα έπρεπε να με καθησυχάσει. Αντί γι’ αυτό, μου έσφιξε το στομάχι. Η Sophie συνήθως είναι αυθόρμητη, λίγο ακατάστατη… αυτή η απάντηση δεν της ταίριαζε.

Λίγες μέρες αργότερα, ενώ καθάριζα το σιφόνι της μπανιέρας, βρήκα κάτι σφηνωμένο μέσα. Δεν ήξερα τι να περιμένω… και όταν το είδα, η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά. Ένα μικρό κομμάτι ύφασμα… ίδιο με το σχέδιο της φούστας της σχολικής της στολής.

Η Sophie ήταν ακόμη στο σχολείο. Το σπίτι ήταν σιωπηλό. Το μυαλό μου έψαχνε μια λογική εξήγηση: ένα ρούχο που μπλέχτηκε τυχαία… ένα μικρό ατύχημα. Όμως όλα με γύριζαν πίσω σε εκείνο το καθημερινό τελετουργικό: τα βιαστικά, συστηματικά της ντους δεν ήταν πια μια λεπτομέρεια… ήταν ένα σημάδι που είχα αγνοήσει για πολύ καιρό.

Με τρεμάμενα χέρια πήρα το τηλέφωνο και κάλεσα το σχολείο. Όταν απάντησε η γραμματέας, προσπάθησα να κρατήσω τη φωνή μου ήρεμη:
— «Είχε η Sophie κάποιο περιστατικό πρόσφατα;»

Μια σιωπή που κράτησε υπερβολικά πολύ. Ύστερα, με χαμηλή φωνή:
— «Κυρία Hart… μπορείτε να έρθετε αμέσως;»

Ο λαιμός μου σφίχτηκε. Η επόμενη φράση μου πάγωσε το αίμα:
— «Δεν είστε η πρώτη μητέρα που

Η Sophie δεν είναι η μόνη. Τις τελευταίες εβδομάδες, πέντε παιδιά σπεύδουν να πλυθούν αμέσως μετά το σχολείο. Μερικά κλαίνε αν τα εμποδίσουν. Άλλα αρνούνται να αλλάξουν ρούχα.

— «Και κανείς δεν με ενημέρωσε;» ρώτησα τρέμοντας.

Η διευθύντρια χαμήλωσε το βλέμμα.
— «Νομίζαμε πως ήταν μια φάση… μέχρι που ένα κορίτσι έπαθε κρίση πανικού όταν σκίστηκε το μανίκι της στολής της.»

Ήθελα να δω τη Sophie αμέσως. Καθόταν κουλουριασμένη, με τα χέρια κρυμμένα κάτω από το τραπέζι. Όταν την αγκάλιασα, σφίχτηκε, ύστερα ανταπέδωσε απαλά την αγκαλιά, σαν να φοβόταν ότι θα με “λερώσει”.

Μαζί με τον αστυνομικό Morales προσπαθήσαμε να καταλάβουμε. Τελικά η Sophie μίλησε, με χαμηλή φωνή:
— «Δεν ήθελα να το μάθει η μαμά… νόμιζα ότι αν πλενόμουν, θα εξαφανιζόταν.»

— «Τι θα εξαφανιζόταν;»
— «Η μυρωδιά… από την αίθουσα καλλιτεχνικών.»

Εξήγησε ότι ο δάσκαλος την έβαζε να καθαρίζει επιφάνειες και θρανία μετά το μάθημα, υποτιμώντας τη συνεχώς και κάνοντάς τη να νιώθει πως δεν ήταν ποτέ αρκετά “καθαρή”. Τέσσερα παιδιά κάθε φορά, μερικές φορές περισσότερα, και ο κύκλος επαναλαμβανόταν.

Όλα έγιναν ξεκάθαρα: τα βιαστικά μπάνια, τα φθαρμένα ρούχα, τα ψυχαναγκαστικά τελετουργικά.

Εκείνη τη μέρα το σχολείο ενημερώθηκε. Ο δάσκαλος τέθηκε σε αναστολή και αρκετά παιδιά μπόρεσαν να μιλήσουν για όσα είχαν ζήσει.

Η Sophie δεν κάνει πια ψυχαναγκαστικά ντους. Πηγαίνει σε θεραπεία και οι συνήθειές της έχουν αλλάξει. Τα βράδια της είναι ήρεμα και ξαναβρίσκει την αυτοπεποίθησή της.

Κατάλαβα κάτι σημαντικό: κάποια παιδιά δεν ζητούν βοήθεια με λόγια. Μιλούν μέσα από κινήσεις, μέσα από ρουτίνες… και μερικές φορές κάθε λεπτομέρεια μετράει για να τα προστατεύσουμε.