Γι αυτό θέλει να ταφεί στο Μεσολόγγι η Γωγώ: «Δίπλα στο νεκρό πατέρα μου θα με βάλετε» – Η εντολή πριν πέσει σε κώμα
Από τον Τίμο Ανδρέου
Συγκίνηση και βαθιά θλίψη προκαλεί η τελευταία επιθυμία της Γωγώς Μαστροκώστα, η οποία ήθελε, όταν θα έφευγε από τη ζωή, να ταφεί στο Μεσολόγγι. Εκεί όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε, ονειρεύτηκε και αγάπησε για πρώτη φορά. Εκεί όπου βρίσκονται οι πιο δυνατές μνήμες της ζωής της. Και κυρίως, εκεί όπου αναπαύεται ο πατέρας της, ο άνθρωπος που, όπως έλεγαν όσοι τη γνώριζαν καλά, δεν έφυγε ποτέ πραγματικά από την καρδιά της.
Η εικόνα που σχηματίζεται μέσα από αυτή την επιθυμία είναι σχεδόν κινηματογραφική και σπαρακτική. Η Γωγώ, μια γυναίκα που έζησε μέσα στα φώτα, που γνώρισε τη δημοσιότητα, την επιτυχία και την αναγνώριση, να αφήνει πίσω κάθε λάμψη και να επιστρέφει νοερά εκεί όπου ένιωθε πραγματικά ασφαλής: στην αγκαλιά της οικογένειάς της και στις ρίζες της.
Όσοι τη γνώριζαν μιλούν για μια γυναίκα που ποτέ δεν ξέχασε το Μεσολόγγι. Μπορεί η ζωή της να χτίστηκε στην Αθήνα, μπορεί να έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της ελληνικής showbiz, όμως μέσα της παρέμενε πάντα το κορίτσι που κουβαλούσε τις αναμνήσεις του τόπου της. Τις μυρωδιές, τις εικόνες, τις οικογενειακές στιγμές και κυρίως τη βαθιά σύνδεση με τον πατέρα της.
Η απώλειά του ήταν ένα τραύμα που, σύμφωνα με ανθρώπους του περιβάλλοντός της, δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά. Ήταν ένας πόνος που κουβαλούσε σιωπηλά όλα αυτά τα χρόνια, ακόμα και στις πιο φωτεινές στιγμές της ζωής της. Και ίσως γι’ αυτό η τελευταία της επιθυμία να είχε τόσο ισχυρό συμβολισμό. Ήθελε να «επιστρέψει» κοντά του. Να νιώθει πως, ακόμα και μετά το τέλος, θα βρίσκεται δίπλα του.
«Δίπλα στον πατέρα μου θα με βάλετε» – Η σιωπηλή μάχη και το τελευταίο αντίο
Η σκέψη και μόνο προκαλεί ρίγος. Μια γυναίκα εξαντλημένη από τη μακρόχρονη μάχη με τον καρκίνο, γνωρίζοντας ίσως βαθιά μέσα της πως ο χρόνος λιγοστεύει, να εκφράζει με τόση καθαρότητα την τελευταία της επιθυμία. Όχι πολυτέλειες, όχι μεγάλες τελετές, όχι κοσμικότητα. Μονάχα να επιστρέψει εκεί όπου ένιωθε ότι ανήκει. Στο Μεσολόγγι. Δίπλα στον πατέρα της.
Η εικόνα της γίνεται ακόμη πιο συγκινητική αν σκεφτεί κανείς τη σιωπηλή δύναμη με την οποία αντιμετώπισε την ασθένειά της όλα αυτά τα χρόνια. Η Γωγώ Μαστροκώστα δεν επέτρεψε ποτέ στον πόνο να γίνει δημόσιο θέαμα. Πάλεψε μακριά από κάμερες, κρατώντας προστατευμένη την οικογένειά της και κυρίως την κόρη της, που αποτελούσε πάντα τη μεγαλύτερη προτεραιότητά της.
Στο πλευρό της μέχρι το τέλος βρισκόταν ο σύζυγός της, Τραϊανός Δέλλας. Οι δυο τους δημιούργησαν μια οικογένεια δεμένη, μακριά από υπερβολές και δημόσιες εκθέσεις. Εκείνος στάθηκε βράχος δίπλα της σε κάθε δύσκολη στιγμή, στις θεραπείες, στους φόβους, στις δύσκολες νύχτες και στις σιωπές που μόνο δύο άνθρωποι που αγαπιούνται αληθινά μπορούν να καταλάβουν.
Και κάπου εκεί, μέσα σε όλη αυτή τη δύσκολη διαδρομή, η επιθυμία της αποκτά ακόμα μεγαλύτερο βάθος. Δεν ήταν απλώς μια επιλογή τόπου ταφής. Ήταν η ανάγκη μιας γυναίκας να επιστρέψει στις ρίζες της. Να κλείσει ο κύκλος της ζωής της εκεί όπου ξεκίνησαν όλα. Στον τόπο που την έκανε να νιώθει παιδί, κόρη, οικογένεια.
Σήμερα, όσοι την αγάπησαν δεν θυμούνται μόνο τη λαμπερή παρουσία της ή τη δύναμη που έδειξε απέναντι στην ασθένεια. Θυμούνται κυρίως μια γυναίκα βαθιά ανθρώπινη, ευαίσθητη και δεμένη με τους ανθρώπους που αγάπησε πραγματικά.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η πιο δυνατή εικόνα που αφήνει πίσω της η Γωγώ Μαστροκώστα: μια γυναίκα που, λίγο πριν το τέλος, δεν ζήτησε τίποτα άλλο παρά να γυρίσει σπίτι της.
