Εδώ χάθηκε ο 34χρονος: Βίντεο-ντοκουμέντο με τη «ρουφήχτρα» μέσα από το «Πηγάδι του Διαβόλου»

Ένα ντοκιμαντέρ φωτίζει με τον πιο ωμό τρόπο το σκοτεινό και επικίνδυνο περιβάλλον στο Πηγάδι του Διαβόλου, στα Λιμανάκια της Βουλιαγμένης, εκεί όπου χάθηκε ο 34χρονος δύτης.

Από τα πρώτα κιόλας λόγια της εισαγωγής, οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ ξεκαθαρίζουν πως δεν ενθαρρύνουν κανέναν να επιχειρήσει κάτι ανάλογο, υπογραμμίζοντας τον θανάσιμο κίνδυνο που κρύβει.

Το ντοκουμέντο γυρίστηκε στις 16 Σεπτεμβρίου 2018, όταν ο επικεφαλής των ερευνών, Αντώνης Γράφας, καταδύθηκε με στόχο να κινηματογραφήσει και να χαρτογραφήσει το πολυδαίδαλο σπήλαιο, αλλά και να απλώσει το σχοινί που λειτουργεί ως μοναδική γραμμή επιστροφής για τους δύτες. Κάπου μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα από στενά περάσματα και βραχώδεις σχισμές, στο σημείο που οι γνώστες αποκαλούν «σιφόνι», βρίσκεται η σορός του 34χρονου.

Οι εικόνες που καταγράφονται από τον φακό των Λευτέρη Κουτάλα, Αντώνη Γράφα και Ερρίκου Κρανιδιώτη είναι αποκαλυπτικές για τις συνθήκες. Στενές σήραγγες, κοφτερά βράχια, απόλυτο σκοτάδι και ένα αδιάκοπο ρεύμα νερού που μετατρέπεται σε παγίδα. Σε χαρακτηριστικό σημείο του βίντεο, φαίνεται δύτης να κατεβαίνει προς το εσωτερικό του σπηλαίου, την ώρα που η ροή του νερού τον τραβά ξεκάθαρα προς τα μέσα, αποκαλύπτοντας τη δύναμη της λεγόμενης «ρουφήχτρας».

Ακόμη και το ισχυρό φως των φακών μοιάζει ανεπαρκές μέσα στο υποθαλάσσιο σκοτάδι. Η ορατότητα είναι εξαιρετικά περιορισμένη και οι δύτες ουσιαστικά κινούνται σχεδόν στα τυφλά, ακολουθώντας μόνο το σχοινί που τους συνδέει με την επιστροφή. Το πέρασμα γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνο στα στενά σημεία, όπου, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της ομάδας, η ροή του νερού έφτανε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων στο 1 με 2 μέτρα το δευτερόλεπτο, εξαιτίας του φαινομένου Βεντούρι, δηλαδή της επιτάχυνσης του νερού όταν αυτό περνά από πιο στενές διατομές.

Το ντοκιμαντέρ, ωστόσο, δεν μένει μόνο στο σήμερα. Επιστρέφει και στο τραγικό παρελθόν του σπηλαίου, με μαρτυρίες για την υπόθεση των τριών Αμερικανών δυτών που έχασαν τη ζωή τους το 1978. Μέσα από αφηγήσεις παλαιμάχων βατραχανθρώπων και ανθρώπων που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις, ξεδιπλώνεται ένα σκοτεινό ιστορικό, με τον πλωτάρχη ε.α. ΟΥΚ Κώστα Λαζανά να μεταφέρει ακόμη και μαρτυρίες ότι οι σοροί είχαν εντοπιστεί παλαιότερα, αλλά ξαναρίχτηκαν στο σπήλαιο για να αποφευχθούν περιπέτειες με τις αρχές.

Η επιχείρηση που οδήγησε τελικά στην ανάσυρση των τριών σορών πραγματοποιήθηκε το 2007 και χρειάστηκε τρεις ολόκληρους μήνες, από τον Δεκέμβριο έως και τον Φεβρουάριο. Όσοι συμμετείχαν ήταν εξαιρετικά έμπειροι δύτες και βατραχάνθρωποι, με πολυετή εκπαίδευση και επιχειρησιακή εμπειρία. Η επιτυχία της αποστολής είχε τότε αναγνωριστεί και επισήμως, με βράβευση από την αμερικανική πρεσβεία.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα ιστορικά πλάνα από το 1981, στα οποία καταγράφεται το προστατευτικό πλέγμα που είχε τοποθετηθεί το 1979 στο σημείο. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που περιλαμβάνονται, το πλέγμα αποδείχθηκε ανεπαρκές, καθώς το άνοιγμα στο σπήλαιο μεγάλωνε με το πέρασμα του χρόνου. Η εκτίμηση που καταγράφεται είναι πως το φυσικό «χώρισμα» ανάμεσα στο πηγάδι και στο σπήλαιο δεν άντεξε, υποχώρησε και έτσι άνοιξε ακόμη περισσότερο η δίοδος προς το εσωτερικό, ενισχύοντας τη δύναμη του ρεύματος και τον κίνδυνο για όσους επιχειρούν να πλησιάσουν.