Δέλλας: Όλη τη νύχτα δεν έφυγε από το μνήμα της Γωγώς-H έκκληση του Τραϊανού μετά την ταφή της Μαστροκώστα!

Βαρύ ήταν το συναίσθημα που επικρατούσε στο εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, όπου οικείοι, γνωστοί και όλοι εκείνοι που επιθυμούσαν να αποτίσουν τελευταίο φόρο τιμής στη Γωγώ Μαστροκώστα συγκεντρώθηκαν για να της πούνε αντίο. Η γυναίκα που κάποτε διέθετε ζωηρή προσωπικότητα και που αντιμετώπισε με σεβασμό και αποφασιστικότητα τη μάχη της με τον καρκίνο για πολλά χρόνια, έσβησε σε ηλικία 56 ετών, αφήνοντας πίσω της ένα κενό που δύσκολα θα γεμίσει στην οικογένειά της και σε όλους όσοι ήταν δίπλα της στον τελικό της αγώνα.

Η μητέρα της εμφανίστηκε απόλυτα συντετριμμένη, καθώς ανάγκαζαν τα πόδια της να κρατήσουν το βάρος ενός ανυπόφορου πόνου. Ο Τραϊανός Δέλλας και η κόρη τους, Βικτώρια, προσπαθούσαν να διατηρήσουν κάποια σταθερότητα ενώ περνούσαν από μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους της υπάρξειας τους. Όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα προς το μέρος τους. Ο αθλητής και προπονητής του παρελθόντος φαινόταν εγκλωβισμένος στη δική του σιωπή, και τα χαρακτηριστικά του προσώπου του ήταν ένας ζωντανός καθρέφτης του αβάσταχτου πόνου που ενδοίαβε.

Καθώς η τελετή προσήλθε στο τέλος της και οι παρευρισκόμενοι άρχισαν σταδιακά να αποχαιρετούν τον τόπο, κανείς δεν είχε τη δυνατότητα να υπολογίσει τι θα συνέβαινε στις ώρες που θα ακολουθούσαν. Ένας προς έναν, η δική τους οικογενειακή παρέα και τα στενά τους πρόσωπα αποχώρησαν από το κοιμητήριο, εντούτοις ο Τραϊανός Δέλλας παρέμεινε εγκαθιδρυμένος στο ίδιο σημείο όπου ήταν ταφείασμένη η γυναίκα της ζωής του.

Η πρώτη νύχτα χωρίς εκείνη
Σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που είχαν προσέγγιση στον οικογενειακό κύκλο, ο Τραϊανός Δέλλας εξακολούθησε να παραμένει για εκτεταμένες ώρες μονάχος πλάι στον τάφο της Γωγώς Μαστροκώστα. Αρνιόταν να εγκαταλείψει εκείνο το μέρος. Δεν ήταν εφικτό να διαχωριστεί από τη γυναίκα με την οποία τα μοιράστηκε όλα—τον κοινό δρόμο, τις ανησυχίες που τους φόρτιζαν, αλλά και εκείνες τις σαγηνευτικές ώρες που στολίζουν ένα κοινό καθημερινό γίγνεσθαι.

Το σκοτάδι της νύχτας τον καταύλιζε καθιστό πάνω από το τελικό καταφύγιό της. Τότε σιωπηλός, τότε συντριμμένος από τα συναισθήματα, συνομιλούσε μαζί της σαν να ήταν παρούσα ακόμα. Ψιθύριζε ρήματα αγάπης, εκφωνούσε νοσταλγικά λόγια και της αποκάλυπτε όσα μπορεί και να μην πρόλαβε κατά τη διάρκεια του τραγικού της ανταγωνισμού με την παθολογία. Ήταν παρόμοια με ένα απόλυτο αρνητικό να την αφήσει μόνη σε αυτή την πρώτη σκοτεινή νύχτα στο αιώνιο της κατάλυμα.

Άτομα εκ του περιβάλλοντος της αναφέρουν μια άποψη πραγματικά συγκλονιστική. Έναν άνδρα τελείως διαλυμένο από τον ψυχικό του πόνο, ο οποίος αρνούνταν να δεχθεί ότι η μοίρα του δεν κατοικούσε πια δίπλα του. Η αφοσίωσή του στη Γωγώ κρυστάλλωσε με τον πιο πλημμυρικό τρόπο, ανάμεσα στην έρημη σιωπή του βράδυ και αντικρύ ενός κατόπιν δευτέρου χώματος.

Η τελευταία επιθυμία της οικογένειας
Πριν από την τελετή, ο οικογενειακός κύκλος της Γωγώς Μαστροκώστα δημοσιοποίησε ένα παράκλητο ιδιαίτερα συγχρόνως, απευθυνόμενο σε όσους ήθελαν να ενισχύσουν τη μνήμη της. Αντί για λουλουδένια στολίδια, ζήτησαν στις δυνατότητες του καθενός να προσφέρουν χρηματικά ποσά στο Ίδρυμα «Φλόγα», συντελώντας έτσι στην ενίσχυση παιδιών που διεξάγουν τη δική τους δύσκολη αναμέτρηση με τον καρκίνο.

Μια επιθυμία που ανακεφαλαιώνει τέλεια τον συγκεκριμένο τρόπο ζωής που επέλεξε η Γωγώ Μαστροκώστα σε όλη αυτή την περίοδο. Με επιμονή, αξιοπρέπεια και γνήσια ψυχική αποτίμηση. Και ίσως γι’ αυτό ο αποχαιρετισμός της ήταν τόσο καταπληκτικά παθητικός και σοβαρός. Επειδή όσοι είχαν την τιμή να την γνωρίσουν, γνώριζαν ότι δεν έφυγε απλώς μια εμφανίσιμη γυναίκα της ελληνικής κοινωνίας και πολιτισμού, αλλά ένας άνθρωπος που αγωνίστηκε μέχρι την τελευταία της ανάσα, αποκτώντας πάντοτε στο πλευρό της τον άντρα που δεν την εγκατέλειψε ούτε καν στη νυχτερινή ώρα που ακολούθησε το φιλικό της τέλος.