Σοκάρει η Πέμη Ζούνη – «Ήμουν μόλις 11 ετών» – Η συγκλονιστική αποκάλυψη της ηθοποιού

Σε μια από τις πιο προσωπικές και βαθιά συναισθηματικές εξομολογήσεις που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια, η Πέμη Ζούνη άνοιξε την καρδιά της και μίλησε για μια απώλεια που σημάδεψε ανεξίτηλα την παιδική της ηλικία.

Η αγαπημένη ηθοποιός βρέθηκε καλεσμένη στη διαδικτυακή εκπομπή των Rainbow Mermaids στο Youtube και δεν δίστασε να ανατρέξει σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής της. Μια στιγμή που, παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, εξακολουθεί να προκαλεί έντονα συναισθήματα και να ξυπνά μνήμες που δεν ξεθώριασαν ποτέ.

Ο θάνατος του πατέρα της ήρθε όταν η ίδια ήταν μόλις 11 ετών. Μπορεί να ήταν παιδί, όμως όπως εξομολογήθηκε, αντιλαμβανόταν απόλυτα τη βαρύτητα της κατάστασης και προσπάθησε να σταθεί δίπλα στην οικογένειά της σε μια περίοδο γεμάτη πόνο και ανατροπές.

«Ο μπαμπάς μου πέθανε όταν ήμουν 11 ετών. Το καταλάβαινα απολύτως και μάλιστα ήμουν η μεγάλη που έπρεπε να στηρίξει τη μικρή και τη μητέρα μου που είχε μεγάλο θέμα. Ασχολούμουν με το τι θα γίνει και με το ότι έπρεπε να στηρίξω γιατί ήμουν η μεγάλη, ενώ δεν ήμουν και πολύ μεγάλη. Ευτυχώς είχαμε τη γιαγιά μου και τον παππού μου που στάθηκαν εκεί, πάντα».

Πέμη Ζούνη: Ο θυμός που κουβαλούσε για χρόνια

Ανάμεσα σε όσα μοιράστηκε, υπήρξε μια αποκάλυψη που συγκίνησε ιδιαίτερα. Η Πέμη Ζούνη παραδέχθηκε πως για πολύ καιρό κουβαλούσε μέσα της έναν θυμό που είχε γεννηθεί εκείνες τις δύσκολες ημέρες.

Ο λόγος; Το γεγονός ότι οι δικοί της άνθρωποι επέλεξαν να μην την πάρουν στην κηδεία του πατέρα της επειδή τη θεωρούσαν πολύ μικρή για να βιώσει μια τόσο σκληρή εμπειρία.

Η ίδια όμως, όπως φαίνεται, ένιωθε διαφορετικά. Μέσα από τα παιδικά της μάτια ήθελε να αποχαιρετήσει τον άνθρωπό της και η απουσία της από εκείνη τη στιγμή άφησε ένα κενό που τη συνόδευσε για πολλά χρόνια.

Η ηθοποιός αποκάλυψε ακόμη πως ο πατέρας της έλειπε συχνά λόγω των επαγγελματικών του υποχρεώσεων, γεγονός που έκανε τις κοινές τους στιγμές ακόμη πιο πολύτιμες.

Μεγαλώνοντας, προσπάθησε να κρατήσει ζωντανή κάθε μικρή ανάμνηση, κάθε κουβέντα και κάθε εικόνα που είχε αποτυπωθεί στο μυαλό της, σαν να φοβόταν ότι ο χρόνος θα της τις στερήσει.

«Επειδή δεν τον ζούσαμε τον μπαμπά πολύ, γιατί έλειπε συνέχεια, είχε δουλειές, προσπάθησα να κρατήσω με πανικό σχεδόν τις μνήμες που είχα, τις λίγες συζητήσεις που κάναμε και μετά άρχισε να γράφει η απώλεια, μεγαλώνοντας. Εκείνη τη στιγμή ήταν ξάφνιασμα, ήταν λίγο σοκ, ήταν λίγος θυμός γιατί δεν με πήραν στην κηδεία επειδή ήμουν μικρή. Κάπως μετά τα διαχειρίστηκα. Λέω κρίμα, γιατί ήταν ευφυέστατος άνθρωπος και δεν πρόλαβε να με δει, να μου κάνει παρατηρήσεις στη δουλειά ή να πούμε καμία σοβαρή κουβέντα».