Σε μια οικογενειακή γιορτή παρατήρησα τυχαία ότι η πεθερά μου έριχνε κάτι στο ποτήρι μου με τον χυμό. Υποψιασμένη ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αντάλλαξα διακριτικά τα ποτήρια με τον σύζυγό μου και μόλις δέκα λεπτά αργότερα συνέβη κάτι που έκανε όλους να νιώσουν πραγματικά άσχημα

Σε μια οικογενειακή γιορτή παρατήρησα τυχαία ότι η πεθερά μου έριχνε κάτι στο ποτήρι μου με τον χυμό. Υποψιασμένη ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αντάλλαξα διακριτικά τα ποτήρια με τον σύζυγό μου και μόλις δέκα λεπτά αργότερα συνέβη κάτι που έκανε όλους να νιώσουν πραγματικά άσχημα 😲😱

Στο οικογενειακό δείπνο όλα έμοιαζαν όπως συνήθως. Στρωμένο τραπέζι, ζεστά φαγητά, αδιάφορες συζητήσεις, ο γνώριμος θόρυβος της κουζίνας. Η πεθερά μου κινούνταν νευρικά τριγύρω, γέμιζε τα ποτήρια με χυμό, σχολίαζε κάτι, χαμογελούσε. Καθόμουν δίπλα στον σύζυγό μου και κάποια στιγμή κοίταξα τυχαία την πεθερά μου.

Έσκυψε προς το μέρος μου, σαν να τακτοποιούσε την πετσέτα, και πολύ γρήγορα έριξε κάτι στο ποτήρι μου με τον χυμό. Η κίνηση ήταν σχεδόν ανεπαίσθητη, όμως την είδα καθαρά, παρόλο που κανείς άλλος δεν το πρόσεξε. Ήξερα με βεβαιότητα ότι είχε ρίξει κάτι στο ποτήρι μου.

Η καρδιά μου σφίχτηκε δυσάρεστα. Πάρα πολλές σκέψεις πέρασαν από το μυαλό μου ταυτόχρονα, αλλά δεν ήθελα να κάνω σκηνή στο τραπέζι. Ήξερα ότι η πεθερά μου θα τα αρνιόταν όλα και στο τέλος εγώ θα φαινόμουν η ένοχη μπροστά σε όλους.

Κανείς δεν παρατήρησε τίποτα, οι συζητήσεις συνεχίστηκαν, τα πιάτα κουδούνιζαν, όλοι ήταν απασχολημένοι με τον εαυτό τους.

Περίμενα τη στιγμή που η προσοχή στράφηκε στο φαγητό και αντάλλαξα αθόρυβα τα ποτήρια — το δικό μου και του συζύγου μου. Καθόταν δίπλα μου, δεν υποψιάστηκε τίποτα και ήπιε ήρεμα μια γουλιά. Προσπαθούσα να φέρομαι όπως πάντα, παρόλο που μέσα μου ήμουν τεντωμένη στα άκρα.

Πέρασαν μόνο λίγα λεπτά. Όλοι ένιωσαν πραγματικά άσχημα από αυτό που είδαν, και η πεθερά μου χλώμιασε 😢😲 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇

Πέρασαν κυριολεκτικά πέντε λεπτά. Ο σύζυγός μου πρώτα χλώμιασε, μετά έπιασε απότομα την κοιλιά του και σηκώθηκε από το τραπέζι. Άρχισε να νιώθει ναυτία, ζαλίστηκε και με δυσκολία στεκόταν όρθιος.

Εκείνη τη στιγμή άλλαξε και το πρόσωπο της πεθεράς μου και τον κοιτούσε σαν να μην πίστευε στα μάτια της.

Όταν ο σύζυγός μου πήγε στο μπάνιο, πλησίασα σιωπηλά την τσάντα της που βρισκόταν πάνω σε μια καρέκλα. Μέσα υπήρχε ένα ανοιγμένο φακελάκι με ισχυρό καθαρτικό σε σκόνη. Ακριβώς αυτό που κανονικά δεν χρησιμοποιείται για ποτά και σίγουρα όχι σε ένα οικογενειακό τραπέζι.

Όλοι κατάλαβαν τα πάντα χωρίς να ειπωθεί λέξη. Το δείπνο τελείωσε αμέσως. Αργότερα χρειάστηκε να καλέσουν ασθενοφόρο για τον σύζυγό μου, ενώ η πεθερά μου καθόταν στην κουζίνα και επαναλάμβανε ότι «ήθελε απλώς να τρομάξει» και ότι «δεν πίστευε πως θα έφτανε τόσο μακριά».

Ήθελε απλώς να νιώσω άσχημα στο τραπέζι και να με γελοιοποιήσουν μπροστά σε όλους τους συγγενείς. Μετά από εκείνο το βράδυ δεν πήρα ποτέ ξανά ούτε φαγητό ούτε ποτό από εκείνη. Και δεν καθίσαμε ποτέ ξανά στο ίδιο τραπέζι.