Πέθανε στην Μυτιλήνη όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια ο γνωστός ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου

Αφιέρωμα στον αξέχαστο Μπάμπη Αλατζά: Ένα μεγάλο αφιέρωμα στον αγαπημένο ηθοποιό που έφυγε από τη ζωή στα 65 του χρόνια
Ο Μπάμπης Αλατζάς υπήρξε ένας από εκείνους τους ηθοποιούς που μπορεί να μην επιδίωξαν ποτέ τον θόρυβο γύρω από το όνομά τους, κατάφεραν όμως μέσα από τη δουλειά τους να γίνουν ιδιαίτερα αγαπητοί στο κοινό. Με παρουσία στο θέατρο και την τηλεόραση, άφησε το δικό του αποτύπωμα στην ελληνική υποκριτική, μέχρι τον θάνατό του.

Τα πρώτα χρόνια και η σχέση του με τη Λέσβο

Ο Μπάμπης Αλατζάς γεννήθηκε το 1949 και ήταν στενά συνδεδεμένος με τη Λέσβο, έναν τόπο που αποτέλεσε σημαντικό κομμάτι της ζωής του.

Η αγάπη του για την υποκριτική τον οδήγησε στον καλλιτεχνικό χώρο και σταδιακά δημιούργησε μια πορεία που απλώθηκε σε διαφορετικές μορφές θεάματος. Δεν περιορίστηκε σε έναν μόνο χώρο, καθώς εργάστηκε στο θέατρο και έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό μέσα από τηλεοπτικές παραγωγές.

Δεν ήταν ένας ηθοποιός που βασίστηκε στην εικόνα του «σταρ». Αντίθετα, ανήκε σε εκείνη την κατηγορία των καλλιτεχνών που έχτισαν την παρουσία τους μέσα από πολλούς και διαφορετικούς ρόλους.

Η τηλεόραση τον έφερε στα σπίτια των Ελλήνων

Για ένα μεγάλο μέρος του κοινού, το πρόσωπο του Μπάμπη Αλατζά έγινε οικείο μέσα από την ελληνική τηλεόραση.

Συμμετείχε σε τηλεοπτικές σειρές και παραγωγές διαφορετικών εποχών, αναλαμβάνοντας κυρίως χαρακτηριστικούς δεύτερους ρόλους. Και πολλές φορές αυτοί ακριβώς οι ρόλοι είναι που αποτελούν τη «ραχοκοκαλιά» μιας σειράς.

Ο Αλατζάς είχε την ικανότητα να υπηρετεί τον χαρακτήρα που του δινόταν χωρίς να χρειάζεται να βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο. Με φυσικότητα και χαρακτηριστική παρουσία, μπορούσε να κάνει έναν μικρότερο ρόλο αναγνωρίσιμο και να δώσει στις σκηνές του τη δική του προσωπικότητα.

Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που το πρόσωπό του παρέμεινε γνώριμο στους τηλεθεατές.

Η μεγάλη του αγάπη για το θέατρο

Πίσω όμως από την τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα υπήρχε ένας άνθρωπος βαθιά δεμένος με το θέατρο.

Η σκηνή υπήρξε βασικό κομμάτι της καλλιτεχνικής του διαδρομής. Για έναν ηθοποιό της γενιάς του, το θέατρο δεν αποτελούσε απλώς έναν ακόμη επαγγελματικό χώρο. Ήταν το μέρος όπου η σχέση με το κοινό δημιουργείται εκείνη ακριβώς τη στιγμή, χωρίς δεύτερες λήψεις και χωρίς τη δυνατότητα διόρθωσης.

Ο Αλατζάς υπηρέτησε αυτή τη λογική για χρόνια, συμμετέχοντας σε παραστάσεις και συνεργαζόμενος με ανθρώπους του ελληνικού θεάτρου.

Ένας ηθοποιός των «μικρών» ρόλων που δεν ήταν ποτέ πραγματικά μικροί
Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία ηθοποιών στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης και του θεάτρου: άνθρωποι των οποίων το όνομα ίσως δεν βρίσκεται πάντοτε πρώτο στις αφίσες, αλλά των οποίων το πρόσωπο αναγνωρίζουν αμέσως οι θεατές.

Σε αυτή την κατηγορία θα μπορούσε να ενταχθεί και ο Μπάμπης Αλατζάς.

Οι δεύτεροι ρόλοι απαιτούν κάτι διαφορετικό από έναν πρωταγωνιστικό χαρακτήρα. Ο ηθοποιός έχει συχνά λιγότερο χρόνο για να συστήσει τον ήρωά του στο κοινό και πρέπει μέσα σε λίγες σκηνές να του δώσει ταυτότητα.

Ο Αλατζάς κατάφερνε ακριβώς αυτό: να κάνει αισθητή την παρουσία του χωρίς υπερβολή.

Και αυτή είναι ίσως μια πλευρά της δουλειάς των ηθοποιών που συχνά υποτιμάται. Οι μεγάλες τηλεοπτικές και θεατρικές παραγωγές δεν χτίζονται μόνο γύρω από τους πρωταγωνιστές τους. Χρειάζονται ένα ολόκληρο σύνολο ανθρώπων που μπορούν να κάνουν έναν φανταστικό κόσμο να μοιάζει αληθινός.

Οι τελευταίες ημέρες και ο θάνατός του

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Μπάμπης Αλατζάς αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Ο ηθοποιός έδινε μάχη με τον καρκίνο και η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε. Έφυγε από τη ζωή στις 16 Νοεμβρίου 2014, σε ηλικία 65 ετών, στο Γενικό Νοσοκομείο Μυτιλήνης, όπου νοσηλευόταν.

Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο και ιδιαίτερα στη Λέσβο, με την οποία ήταν στενά συνδεδεμένος.

Ήταν το τέλος μιας διαδρομής δεκαετιών στον χώρο της υποκριτικής.

Η παρακαταθήκη του

Περισσότερο από μία δεκαετία μετά τον θάνατό του, ο Μπάμπης Αλατζάς ανήκει σε μια γενιά ηθοποιών που εξακολουθεί να «επιστρέφει» στις οθόνες μέσα από επαναλήψεις παλαιότερων τηλεοπτικών σειρών.

Και εκεί βρίσκεται ίσως μία από τις ιδιαιτερότητες της δουλειάς ενός ηθοποιού.

Οι άνθρωποι φεύγουν, όμως οι ερμηνείες παραμένουν.

Ένας τηλεθεατής μπορεί χρόνια αργότερα να παρακολουθήσει μια σειρά για πρώτη φορά και να γνωρίσει έναν ηθοποιό που δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Ένας άλλος μπορεί να δει ξανά μια παλιά αγαπημένη σειρά και, μαζί με την ιστορία της, να επιστρέψουν αναμνήσεις μιας ολόκληρης εποχής.