Όλοι μιλάνε για τον Ζούλια πήρε θέση για τον Γιωτόπουλο και είπε δημόσιο αυτό που κανείς δεν τόλμησε να πει

Ο σχεδιαστής Βασίλης Ζούλιας δημοσίευσε μια αναλυτική ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα σχετικά με την επιστροφή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στις φυλακές, αφού ακυρώθηκε το βούλευμα που άνοιγε τον δρόμο για την αποφυλάκισή του. Η δήλωσή του σχετίζεται άμεσα με τη δολοφονία του εφοπλιστή Κωστή Περατικού, ο οποίος έχασε τη ζωή του στις 28 Μαΐου 1997 από μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης «17 Νοέμβρη».

Στην ανάρτησή του, ο Ζούλιας περιγράφει τον Κωστή Περατικό ως έναν άνθρωπο με χαμόγελο, αισιοδοξία και πλούσιο πρόγραμμα δράσης. Ιδιαίτερα σημειώνει τον ενθουσιασμό που εκδήλωνε ο Περατικός κατά τις τελευταίες τους συναντήσεις όταν μιλούσε για τα Ναυπηγεία Ελευσίνας και την πιστοσύνη του ότι η χώρα μπορούσε να αναπτυχθεί και να προοδεύσει. Στη συνέχεια, επισημαίνει ότι τρίτοι απόφασαν ότι αυτές ακριβώς οι ιδέες και η δράση του αποτελούσαν λόγο για να τον εξοντώσουν.

Ο σχεδιαστής υποδεικνύει μια σημαντική ειρωνεία της υπόθεσης: ο Γιωτόπουλος δεν συλλήφθη λόγω προδοσίας από συναδέλφους, ούτε λόγω τύψεων που τον ώθησαν να ομολογήσει, αλλά λόγω των χαρτιών και σημειώσεων που κρατούσε στην κατοικία του. Ανάμεσα σε αυτά τα έγγραφα βρίσκονταν και οι σημειώσεις που αφορούσαν τον Κωστή Περατικό, τις οποίες φαίνεται να κρατούσε σαν αρχεία ή ακόμη και σαν τρόπαια της δράσης του.

Σχολιάζοντας τις προσφατές εικόνες της επιστροφής του Γιωτόπουλου στη φυλακή, ο Ζούλιας δηλώνει με σαφήνεια ότι δεν αισθάνεται κανένα συναίσθημα για την τρέχουσα κατάστασή του. «Δεν με συγκινεί στο ελάχιστο η εικόνα του γερασμένου κτήνους. Θα ήθελα να πεθάνει πίσω από τα σίδερα», δήλωσε χαρακτηριστικά, εκφράζοντας την άποψη ότι ο καταδικασμένος θα έπρεπε να παραμείνει έγκλειστος διά βίου.

Ο Ζούλιας εκφράζει δυσκολία να ακολουθήσει την προσφάτη συζήτηση γύρω από ανθρωπιστικής φύσης επιχειρήματα υπέρ του καταδικασμένου τρομοκράτη. Θέτει ερωτηματικά αν υπήρχε ανθρωπισμός για τον Κωστή Περατικό, για τον δημοσιογράφο και πολιτικό Παύλο Μπακογιάννη, για τον δικηγόρο Θάνο Αξαρλιάν και τα υπόλοιπα θύματα της οργάνωσης. Επισημαίνει επίσης τον ανθρώπινο κόστος αυτών των εγκλημάτων: τα παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς πατέρα και τους γονείς που έχασαν τα τέκνα τους.

Ξεκαθαρίζει ότι δεν ζητά εκδίκηση και ποτέ δεν το έχει ζητήσει, αλλά τονίζει την αδυναμία του να δεχθεί την ξεχασιά των γεγονότων. Υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε όνομα στη λίστα των θυμάτων υπάρχει ένας άνθρωπος με δική του ιστορία και δική του σημασία. Ο ίδιος ένας από τούτους ήταν ο φίλος του Κωστής Περατικός, και για τον λόγο αυτό δεν δύναται να αισθανθεί συμπόνια για τον δράστη.