Κατερίνα Βασιλάκου: Η Ζωή, η Πορεία στο Θέατρο και το Όνειρο Ζωής που Δεν Πρόλαβε να Χαρεί

Η ιστορία του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου είναι γεμάτη από καλλιτέχνες που αφιέρωσαν ολόκληρη τη ζωή τους στη σκηνή, αφήνοντας πίσω τους μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη. Ανάμεσα σε αυτές τις ξεχωριστές μορφές ξεχωρίζει η Κατερίνα Βασιλάκου, μια ηθοποιός με σπάνιο ήθος, τεράστιο ταλέντο και μια αδιάλειπτη πορεία δεκαετιών. Η ζωή της υπήρξε μια διαρκής προσπάθεια δημιουργίας, σημαδεμένη από μεγάλες καλλιτεχνικές επιτυχίες, βαθιές αγάπες, αλλά και από τραγικές απώλειες που δοκίμασαν τις αντοχές της μέχρι το πρόωρο τέλος της στις 4 Ιουλίου 2001, σε ηλικία μόλις 60 ετών, στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν»

Τα Πρώτα Χρόνια και η Σχολή του Εθνικού Θεάτρου

Η Κατερίνα Βασιλάκου γεννήθηκε στην Αιδηψό στις 25 Νοεμβρίου 1941. Σε ηλικία μόλις δύο ετών, η οικογένειά της μετακόμισε στην Αθήνα, όπου έζησε τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στο ιστορικό ξενοδοχείο «Απόλλων» στην Ομόνοια, στη γωνία των οδών Σταδίου και Αιόλου, το οποίο αποτελούσε επιχειρηματική δραστηριότητα της οικογένειάς της. Η αγάπη της για την υποκριτική την οδήγησε στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από την οποία αποφοίτησε το 1962, έτοιμη να κατακτήσει τη σκηνή.

Από τα πρώτα κιόλας επαγγελματικά της βήματα, η παρουσία της κέντρισε το ενδιαφέρον. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, παράλληλα με τις σπουδές της, πραγματοποίησε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1960 στην ταινία του Ανδρέα Λαμπρινού «Tης μιας δραχμής τα γιασεμιά», παίζοντας στο πλευρό του θρυλικού Ορέστη Μακρή. Την ίδια περίοδο, έγινε ευρύτερα γνωστή στο πλατύ κοινό πρωταγωνιστώντας σε συνολικά 25 ταινίες του λεγόμενου λαϊκού «μελό» κινηματογράφου (1960–1971), οι οποίες σημείωσαν τεράστια εμπορική επιτυχία και την έκαναν ιδιαίτερα αγαπητή.

Η Σημαντική Πορεία στο Θέατρο και η Λατρεία για την Έλλη Λαμπέτη

Παρά την τεράστια απήχησή της στον κινηματογράφο, η μεγάλη της αγάπη παρέμενε το θέατρο, όπου η πορεία της υπήρξε εντελώς διαφορετική, πιο ποιοτική και απαιτητική. Αμέσως μετά την αποφοίτησή της από το Εθνικό Θέατρο, είχε την τύχη να βρεθεί στα πρώτα τέσσερα χρόνια της καριέρας της (1962–1965) στη σκηνή του νεοσύστατου τότε Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (ΚΘΒΕ). Εκεί ερμήνευσε σπουδαίους ρόλους του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, όπως τη Νίνα στον «Γλάρο» του Τσέχωφ, τη Βιόλα στη «Δωδεκάτη νύχτα» του Σαίξπηρ, την Μπιάνκα στον «Οθέλλο», καθώς και συμμετοχές στον «Αρχοντοχωριάτη» του Μολιέρου, στην «Τρισεύγενη» του Κωστή Παλαμά και στον «Ματωμένο Γάμο» του Λόρκα.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 1965, συνεργάστηκε επί σειρά ετών με σημαντικούς θιάσους της εποχής. Ξεχωριστή θέση στην καρδιά και τη μνήμη της κατείχε η συνεργασία της τον Οκτώβριο του 1971 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά με την Έλλη Λαμπέτη, την ηθοποιό που λάτρευε απόλυτα. Παρά το γεγονός ότι ο ρόλος της στα μονόπρακτα των Κοκτώ, Στρίντμπεργκ και Μάνσφηλντ («Πέντε θεατρικές μορφές») ήταν μικρός, η ευκαιρία να βρίσκεται κοντά στο είδωλό της αποτελούσε για την ίδια ανεκτίμητη εμπειρία. Ακολούθησαν συνεργασίες με το θέατρο του Κώστα Μουσούρη, καθώς και η πολυετής θεατρική κοινή πορεία με τον σύζυγό της, Θανάση Μυλωνά, στα θέατρα «Αλάμπρα» και «Όρβο».

Η Απώλεια του Θανάση Μυλωνά και η Επιστροφή στη Σκηνή

Προς τα τέλη του 1987, η προσωπική και επαγγελματική ζωή της Κατερίνας Βασιλάκου συγκλονίστηκε από τη βαριά ασθένεια του συντρόφου της ζωής της, Θανάση Μυλωνά. Η ηθοποιός εγκατέλειψε για δύο ολόκληρα χρόνια το θέατρο προκειμένου να σταθεί στο πλευρό του στα νοσοκομεία. Δυστυχέστατα, ο Θανάσης Μυλωνάς ηττήθηκε από τον καρκίνο και «έφυγε» από τη ζωή στις 4 Ιανουαρίου 1989, σε ηλικία μόλις 51 ετών, αφήνοντας πίσω του την Κατερίνα και τη 14χρονη κόρη τους, την Ελένη.

Παρά το βαρύ πένθος, η αγάπη της για την τέχνη παρέμεινε ακέραια. Όπως δήλωσε η ίδια χαρακτηριστικά σε συνέντευξή της στην εφημερίδα «Μεσημβρινή» το 1990: «Ζω για το θέατρο». Με μοναδικό της εφόδιο τη δύναμη της ψυχής της, επέστρεψε στη ενεργό δράση, δημιουργώντας το καλοκαίρι του 1990 το θέατρο «Ούλοφ Πάλμε» στον Δήμο Ζωγράφου, όπου ανέβασε «Το ημέρωμα της στρίγκλας» του Σαίξπηρ. Ακολούθησαν τα θεατρικά εγχειρήματα στο θέατρο «Ελυζέ», καθώς και η ίδρυση του θεάτρου «Πανελλήνιο» στη Λεωφόρο Συγγρού το 1992, όπου σε συνεργασία με τον Μίνω Βολανάκη οργάνωσαν το περίφημο «Φεστιβάλ Πίντερ», παρουσιάζοντας σπουδαία έργα επί δύο σεζόν.

Το Όνειρο Ζωής με το Θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου» και το Πρόωρο Τέλος

Το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής της πραγματοποιήθηκε έπειτα από κόπους, αμέτρητες θυσίες και τιτάνιες προσπάθειες στις αρχές του 2000. Στις 10 Φεβρουαρίου 2000, η Κατερίνα Βασιλάκου εγκαινίασε την κεντρική σκηνή του δικού της θεάτρου στον Κεραμεικό, το Θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου», με το εμβληματικό έργο του Λακλό «Επικίνδυνες σχέσεις». Εκείνη η βραδιά ήταν η πρώτη και, δυστυχώς, η τελευταία φορά που η ίδια πάτησε ως ηθοποιός τη σκηνή του δικού της θεάτρου.

Το όνειρό της είχε γίνει πραγματικότητα, ωστόσο η μοίρα τής επεφύλασσε διαφορετικό παιχνίδι. Έναν χρόνο αργότερα, στις 4 Ιουλίου 2001, η αγαπημένη ηθοποιός «έφυγε» ξαφνικά από τη ζωή στις 20:00 το βράδυ στο νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», έπειτα από νοσηλεία που προήλθε από προσβολή μικροβίου. Η είδηση του θανάτου της σκόρπισε θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο, καθώς η απώλειά της ήρθε πρόωρα, μόλις στα 60 της χρόνια, στερώντας της τη χαρά να χαρεί για περισσότερο χρόνο το δημιούργημά της.

Η Τηλεοπτική της Παρουσία

Εκτός από το θέατρο και τον κινηματογράφο, η Κατερίνα Βασιλάκου άφησε το αποτύπωμά της και στην ελληνική τηλεόραση, συμμετέχοντας σε επιτυχημένες σειρές που αγαπήθηκαν από το κοινό. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν οι συμμετοχές της στις σειρές:

• «Αγρίμια» (1973, σε σκηνοθεσία Μήτσου Λυγίζου)

• «Μενεξεδένια Πολιτεία» (1975, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Άγγελου Τερζάκη, σε σκηνοθεσία Κώστα Φέρρη)

• «Ο Φάρος» (1976, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκαλενάκη)

• «Η Οικογένεια» (1990, σε σκηνοθεσία Μάριου Ποντίκα)

Παράλληλα, συμμετείχε σε δώδεκα θεατρικά έργα τα οποία μεταδόθηκαν ζωντανά ή μαγνητοσκοπημένα από την ελληνική τηλεόραση, προσφέροντας στο ευρύ κοινό την ευκαιρία να απολαύσει το υποκριτικό της μέγεθος. Η μνήμη της παραμένει ζωντανή μέσα από το θέατρό της στον Κεραμεικό και τις ερμηνείες της που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή.