Αντώνης Ρέμος: Το τάμα του για την κυρία Ελένη – «Σώσε τη μάνα μου από τον Kαpκivo»
Ο Αντώνης Ρέμος στέκεται με δάκρυα στα μάτια και η φωνή του τρέμει από την αγωνία που κρύβεται πίσω από κάθε λέξη.
Η μητέρα του μπαίνει και βγαίνει στα νοσοκομεία, και κάθε φορά που τον ενημερώνουν για την κατάστασή της, μια παγωμένη αγωνία σφίγγει την καρδιά του.
Οι ώρες κυλούν αργά, τα φώτα των διαδρόμων στα νοσοκομεία καίνε σαν ψυχές που περιμένουν, και ο Ρέμος δεν μπορεί παρά να γονατίσει, να κάνει το τάμα του στον Άγιο Εφραίμ, ψιθυρίζοντας προσευχές γεμάτες αγωνία και ελπίδα. «Σώσε τη μάνα μου από τον Χάρο…», επαναλαμβάνει μέσα του, και τα δάκρυά του κυλούν ανεξέλεγκτα.
Κάθε καρδιοχτύπι, κάθε αναπνοή της μητέρας του γίνεται προσωπική του μάχη, κάθε στιγμή στα νοσοκομεία μοιάζει με ατέρμονο Γολγοθά. Οι προσευχές του, οι δάκρυα και η αγάπη του γίνονται ένα αόρατο φως που αντιστέκεται στη σκιά του φόβου, μια υπόσχεση ότι δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τη μάνα του.
«Ταλαιπωρείται πάρα πολύ»
Την αποκάλυψη την έκανε ο ίδιος ο Αντώνης όταν παρενέβη στη ραδιοφωνική εκπομπή του Γρηγόρη Αρναούτογλου, θέλοντας να τον συλλυπηθεί για τον θάνατο της μητέρας του. Η συζήτηση δεν περιορίστηκε μόνο στα λόγια παρηγοριάς, καθώς ο Αντώνης Ρέμος μοιράστηκε με το κοινό και τη δική του τρέχουσα δοκιμασία. Όπως αποκάλυψε ο ίδιος, η μητέρα του αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας το τελευταίο διάστημα, γεγονός που τον φέρνει αντιμέτωπο με παρόμοιες σκέψεις και συναισθήματα. «Εγώ την έχω τη δική μου στο νοσοκομείο, στο νοσοκομείο. Σήμερα, πρώτα ο Θεός, θα τη βγάλω. Και εμένα ταλαιπωρείται πάρα πολύ», εξομολογήθηκε ο ερμηνευτής, κάνοντας γνωστό πως η δική του μητέρα βρίσκεται υπό ιατρική παρακολούθηση.
Η μυστική επίσκεψη
Θέλοντας ο Θεός να βοηθήσει τη μητέρα του, την κυρία Ελένη, πριν μερικές μέρες ο Αντώνης Ρέμος επισκέφθηκε το μοναστήρι του Αγίου Εφραίμ στη Νέα Μάκρη. Μπαίνοντας στην εκκλησία, η ησυχία ήταν σχεδόν πονετική. Οι ψίθυροι των προσευχών των άλλων προσκυνητών συγχωνεύονταν με το δικό του μονόλογημα. Σταυρός στο χέρι, μάτια υγρά από δάκρυα, ψιθύριζε τις ίδιες λέξεις ξανά και ξανά: «Σώσε τη μάνα μου από τον Χάρο… Άγιε Εφραίμ, άκουσε τη φωνή μου…». Κάθε λέξη έβγαινε από την ψυχή του, κάθε δάκρυ έπεφτε σαν αργός χείμαρρος πάνω στο πάτωμα της εκκλησίας.
Πλησίασε το ιερό, άναψε ένα κερί για τη μητέρα του και ένα ακόμη για τη δύναμη να αντέξει τον δικό του Γολγοθά. Η μυρωδιά του λιβανιού γέμισε τη μύτη του και, για μια στιγμή, ένιωσε σαν να άκουγε μια σιωπηλή απάντηση, ένα παρηγορητικό βάρος να τον αγκαλιάζει.
Κάθισε στην τελευταία σειρά των καθισμάτων, κουβεντιάζοντας σιωπηλά με τον Άγιο, παρακαλώντας όχι μόνο για την υγεία της μητέρας του, αλλά και για τη δική του αντοχή να σηκώνει το βάρος της αγωνίας. Όταν έφυγε από τον Άγιο Εφραίμ, ο Αντώνης Ρέμος κρατούσε μέσα του μια παράξενη ηρεμία. Η αγωνία για τη μητέρα του δεν είχε φύγει, δεν θα φύγει ποτέ πλήρως. Όμως τα δάκρυα, οι προσευχές και το τάμα του είχαν γίνει ένα φως μέσα στο σκοτάδι.
Κάθε επίσκεψη στα νοσοκομεία, κάθε καρδιοχτύπι και κάθε στιγμή δίπλα στη μάνα του ήταν πλέον γεμάτη πίστη, σαν να κουβαλούσε μαζί του μια αόρατη δύναμη που του έδινε αντοχή. Και έτσι, με την καρδιά του βαριά αλλά γεμάτη ελπίδα, συνειδητοποίησε ότι η αγάπη και η προσευχή μπορούν να γίνουν ασπίδα απέναντι στον φόβο.
Ο Γολγοθάς του συνεχίζεται, μα δεν είναι πια μόνος· οι δικές του λέξεις, οι δικές του προσευχές και η πίστη στον Άγιο Εφραίμ τον κρατούν όρθιο, θυμίζοντάς του ότι ακόμα και μέσα στη μεγαλύτερη δοκιμασία, η αγάπη ενός παιδιού για τη μητέρα του μπορεί να γίνει η πιο δυνατή δύναμη στον κόσμο.
