Πέθανε στο σπίτι του από ανακοπή στα 74 ο πασίγνωστος ηθοποιός του ελληνικού κινηματογράφου

Η πρώτη τηλεοπτική εμφάνισή του σε σειρά καταγράφεται το 1978 στην «Αναδυομένη» της ΥΕΝΕΔ, βασισμένη στο έργο του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Από εκεί και μετά, η διαδρομή του απλώθηκε σε διαφορετικές εποχές της ελληνικής τηλεόρασης.

Πέρασε από παραγωγές όπως η «Λωξάντρα», η «Μαντάμ Σουσού» και «Η ζωή του Αττίκ». Στη «Μαντάμ Σουσού» έμεινε επίσης χαρακτηριστικός ως ο υπομονετικός άνθρωπος του περιβάλλοντος της ηρωίδας. Αργότερα ήρθαν το «Κανάλι της Βαγγελίτσας», το «Ντόλτσε Βίτα», το «Εμείς κι Εμείς», το «Στο Παρά Πέντε», οι «Επτά Θανάσιμες Πεθερές» και το «Safe Sex».

Η μεγάλη λαϊκή αναγνωρισιμότητα, όμως, ήρθε με το «Εκείνες κι Εγώ».

Ο κύριος Παπαπέτρου που δεν ξεχάστηκε ποτέ

Το 1996 ο Χατζηκουτσέλης βρέθηκε απέναντι στον Γιάννη Μπέζο στη σειρά «Εκείνες κι Εγώ». Ως Ιάσων Παπαπέτρου έγινε ένας από τους πλέον αναγνωρίσιμους δεύτερους χαρακτήρες της ελληνικής κωμωδίας της δεκαετίας του ’90.

Ήταν ένας ρόλος απολύτως ταιριαστός στα χαρακτηριστικά που ο ίδιος είχε καλλιεργήσει: ακρίβεια στον χρόνο της ατάκας, αντίδραση χωρίς υπερβολή, έκφραση που μπορούσε από μόνη της να δημιουργήσει κωμικό αποτέλεσμα και κυρίως η ικανότητα να λειτουργεί ως ιδανικός συμπαίκτης.

Κι όμως, ο ίδιος γνώριζε πολύ καλά τον κίνδυνο της ταύτισης ενός ηθοποιού με έναν συγκεκριμένο τύπο. Σε συνέντευξή του το 2011 έλεγε με το χαρακτηριστικό αυτοσαρκαστικό του ύφος ότι το κοινό τον είχε συνδέσει με τον τύπο του «καλού παιδιού» και πως όταν δοκίμαζε αντιπαθητικούς χαρακτήρες, οι θεατές αντιδρούσαν.

Δεν φαινόταν, πάντως, να αντιμετωπίζει την τυποποίηση με το άγχος που συχνά τη συνοδεύει. Θεωρούσε πως σε συγκεκριμένα είδη, και ιδιαίτερα στην επιθεώρηση, ένας αναγνωρίσιμος υποκριτικός τύπος μπορούσε να λειτουργήσει υπέρ του ηθοποιού.

Η άγνωστη εξομολόγηση για τα χρήματα

Πίσω από δεκαετίες δουλειάς και αμέτρητες τηλεοπτικές επαναλήψεις κρυβόταν μια οικονομική πραγματικότητα πολύ λιγότερο λαμπερή.

Στην ίδια συνέντευξη του 2011 είχε παραδεχθεί ότι δεν είχε καταφέρει να δημιουργήσει οικονομική ασφάλεια. Εξηγούσε ότι πολλές φορές επέλεγε δουλειές με μικρότερη αμοιβή επειδή θεωρούσε καλύτερο τον ρόλο ή τον θίασο. Έλεγε επίσης πως η ζωή του ηθοποιού είναι συνδεδεμένη με μόνιμη επαγγελματική ανασφάλεια.

Η εξομολόγηση αποκτά ιδιαίτερη αξία αν σκεφτεί κανείς πόσο αναγνωρίσιμο πρόσωπο είχε γίνει. Η δημοσιότητα δεν ταυτιζόταν απαραίτητα με οικονομική άνεση – και ο ίδιος δεν προσπαθούσε να δημιουργήσει διαφορετική εικόνα.

Μιλούσε για το επάγγελμά του χωρίς εξιδανίκευση: ο ηθοποιός, έλεγε ουσιαστικά, έχει λογαριασμούς, νοίκι και καθημερινές ανάγκες όπως όλοι οι άνθρωποι.

Η «καμαρινίλα» που του έλειπε όταν δεν εργαζόταν

Υπάρχει μία μικρή ιστορία που ίσως περιγράφει καλύτερα από οποιοδήποτε βιογραφικό τη σχέση του με το θέατρο.

Σε περίοδο που δεν είχε κλείσει κάποια παράσταση και έμενε κοντά στο θέατρο «Παρκ», συνήθιζε, όπως είχε αφηγηθεί ο ίδιος, να περνά τα βράδια από τα καμαρίνια συναδέλφων του απλώς για να ξαναβρεθεί στην ατμόσφαιρα του θεάτρου πριν επιστρέψει στο σπίτι του.

Για εκείνον η σκηνή δεν ήταν μία δουλειά που τελείωνε μόλις έκλειναν τα φώτα. Είχε φτάσει να χαρακτηρίζει το θέατρο τρόπο ζωής.

Μάλιστα είχε ένα ακόμη ανεκπλήρωτο θεατρικό όνειρο: ήθελε να δοκιμαστεί στον Τειρεσία των αρχαίων τραγωδιών. Η λεπτομέρεια έχει ενδιαφέρον γιατί αποκαλύπτει πόσο περιοριστική είναι η εικόΝΑ ΤΟΥ αποκλειστικά κωμικού ηθοποιού που δημιούργησε η τηλεόραση γύρω του.

Οι οικογενειακές απώλειες που τον σημάδεψαν

Ο Χατζηκουτσέλης είχε γνωρίσει από νωρίς σημαντικές απώλειες.

Σε συνέντευξή του είχε μιλήσει με μεγάλη συγκίνηση για την αδελφή του Ρούλα, με την οποία, όπως έλεγε, ήταν αχώριστοι από παιδιά. Την αποκαλούσε «μπουμπού» και παραδεχόταν ότι ο χαμός της ήταν κάτι που δεν μπορούσε να ξεπεράσει.

Η οικογένεια είχε άλλωστε στενή σχέση και με την υποκριτική. Βιογραφικές πηγές αναφέρουν ότι αδελφός του ήταν και ο ηθοποιός Γιώργος Λώζος, ο οποίος είχε φύγει από τη ζωή ήδη από το 1982.

Ο ίδιος είχε πει πως με τα χρόνια είχε χάσει πολλά από τα πολύ αγαπημένα οικογενειακά του πρόσωπα. Εκείνο που θεωρούσε μεγάλη τύχη ήταν οι φίλοι του – άνθρωποι τους οποίους μπορούσε, όπως έλεγε, να καλέσει οποιαδήποτε στιγμή γνωρίζοντας ότι θα βρεθούν δίπλα του.

Το τέλος μέσα στις πρώτες ημέρες μιας πρωτόγνωρης καραντίνας
Ο θάνατός του ήρθε στις 20 Μαρτίου 2020, ακριβώς τις ημέρες που η Ελλάδα έμπαινε στη δραματική πρώτη φάση των περιορισμών της πανδημίας.

Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 24 Μαρτίου, πραγματοποιήθηκε η κηδεία του στο Κοιμητήριο του Μαραθώνα. Λόγω των τότε μέτρων για τον κορωνοϊό, η τελετή έγινε παρουσία μόλις δέκα ανθρώπων.

Η ανιψιά του Άση είχε εξηγήσει ότι εκεί θα βρισκόταν κοντά σε αγαπημένους συγγενείς που είχαν ήδη φύγει από τη ζωή, ανάμεσά τους τον αδελφό του Θοδωρή και τον βαφτισιμιό του Ιωάννη-Ερμή. Στην ίδια αποχαιρετιστήρια ανάρτηση έκανε ιδιαίτερη αναφορά και στη «Ρουλίτσα» του, την αγαπημένη αδελφή που τόσο του είχε λείψει.

Ακόμη και η οικογένεια ζήτησε τότε, αντί στεφάνων και λουλουδιών, όποιος το επιθυμούσε να στηρίξει το Ταμείο Αλληλοβοηθείας του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.

Ήταν ένας αποχαιρετισμός ασυνήθιστα μικρός για έναν άνθρωπο που είχε περάσει δεκαετίες μπροστά σε γεμάτες πλατείες.

Μια βιβλιοθήκη ως τελευταία κληρονομιά

Μία από τις πιο όμορφες και ελάχιστα γνωστές πληροφορίες που διασώζονται για όσα άφησε πίσω του αφορά τα βιβλία του: η προσωπική βιβλιοθήκη του δωρίστηκε στον Δήμο Πετρούπολης.

Ίσως είναι ένα ταιριαστό τελευταίο κεφάλαιο για έναν ηθοποιό που δεν περιορίστηκε ποτέ στην τηλεοπτική αναγνωρισιμότητα.

Ο Πάνος Χατζηκουτσέλης πέρασε από τηλεόραση, κινηματογράφο και θέατρο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της καλλιτεχνικής του ταυτότητας χτίστηκε πάνω στη σκηνή. Έπαιξε κωμωδία, επιθεώρηση, κλασικό ρεπερτόριο, έγραψε κείμενα, συνεργάστηκε με διαφορετικές γενιές και τελικά γνώρισε εκείνο το σπάνιο είδος δημοφιλίας στο οποίο ο θεατής δεν θυμάται απλώς έναν ηθοποιό – αισθάνεται ότι θυμάται έναν γνώριμο άνθρωπο.

Και γι’ αυτό ο κύριος Παπαπέτρου εξακολουθεί να μοιάζει τόσο οικείος κάθε φορά που η παλιά σειρά επιστρέφει στις οθόνες.

Μόνο που ο πραγματικός Πάνος Χατζηκουτσέλης ήταν πολύ περισσότερα από έναν αγαπημένο τηλεοπτικό ρόλο. Ήταν ένας άνθρωπος που ξεκίνησε από μια πολυμελή οικογένεια στα Εξάρχεια, έζησε για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες μέσα στα θέατρα, δεν έκρυψε ποτέ τις δυσκολίες της δουλειάς του και μέχρι τα τελευταία χρόνια συνέχιζε να γράφει.

Και αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο κομμάτι του αφιερώματος: να θυμόμαστε όχι μόνο τον άνθρωπο που μας έκανε να γελάσουμε, αλλά και τον καλλιτέχνη που βρισκόταν πίσω από το γέλιο.